Јас растев во време кога детството немаше потреба од филтри, известувања и постојано брзање за да биде убаво. Имаше денови што изгледаа подолги, не затоа што часовникот одеше побавно, туку затоа што живеевме повеќе во моментот. Имаше безгрижност што не можеше да се купи и радост што доаѓаше од наједноставните работи.
Паметам улици полни со детска смеа, маала во кои секој знаеше сечие име, топки што летаа по асфалтот и гласови што се слушаа до доцна навечер. Паметам повик од прозорец, договор за игра без порака и без телефон, искрени дружби и насмевки што не се создаваа за фотографија, туку од срце. Паметам и еден убав звук – звукот на животот што течеше мирно, без постојана трка и без потреба секој момент да се докажува.
Не затоа што сè било совршено. Ниту пак животот тогаш немал свои предизвици и тежини. Но луѓето како да имаа повеќе време едни за други. Разговорите беа подолги, прегратките поискрени, а радоста не бараше многу. Умеевме да седнеме заедно и едноставно да бидеме присутни.
Денес не гледам назад со тага, ниту со мислата дека сè некогаш било подобро. Секое време носи свои убавини и свои битки. Гледам назад само за да се потсетам на нешто важно – младоста никогаш не била само број на години. Таа била чувство. Состојба на духот. Желба да веруваш, да сонуваш, да се радуваш на мали нешта и да ја носиш светлината во себе без страв.
Затоа, да ги чуваме во себе безгрижноста, насмевката, убавиот звук на спомените и она дете што сè уште знае искрено да се радува.
Нека ни е честит Денот на младоста!
Н.Доковска
