Пишува: Наташа Доковска
Што ако утре, во тој извештај на Вајц, — или кој и да е — некаде меѓу редовите го нема зборот „македонски“?
Што ако тивко го прешкртаат нашиот јазик, нашата историја, нашата различност, нашата гордост?
Што ако тоа мине, како што често поминуваат работите кај нас — со спуштена глава, со зборот „ќе помине и ова“, со затворени очи?
А не смее да помине.
Не заради некој митски патриотизам. Не заради знамиња на балкони. Туку заради тоа што ние сме — постоиме, зборуваме, сонуваме и се караме на македонски. Нашиот јазик не е само букви на хартија, туку наш начин на дишење. Нашиот идентитет не е само збор во извештај, туку цел еден народ кој, иако често кршен, знае што значи да се дигнеш од калта и да кажеш: доста е.
Ако не го сториме тоа сега — кога?
Дали имаме право уште еднаш да молчиме, да ги оставиме другите да не прекројат? Дали ќе оставиме нашите деца да живеат со избришана татковина?
Затоа овој пат не смееме со наведнати глави да прифатиме нешто што не сме. Овој пат мора со исправени глави, со јасен глас, со зборот „доста е“.
Доста е од зборови по туѓи маси, од преговарање за тоа кои сме ние. Доста е од тивко кршење на јазикот што нѐ држи заедно.
Доста е од извештаи во кои не постоиме.
Ние сме тука. На ова парче земја, на овој јазик, со оваа историја. Не за да бидеме носталгија, туку за да бидеме иднина.
И тоа треба гласно да се каже. Без страв. Без молчење.
Зашто тоа „што ако“ утре може да биде „што беше“.
А јас не сакам моите деца да учат за Македонија како за некоја фуснота што некој ја избришал со една препорака.
Сакам да ја живеат.
Со дигнати глави.
Со полни гради.
Со зборот — „Доста е!“
