Пишува: Наташа Доковска
За време на 17-та меѓународна конференција на Greenaccord, имавме привилегија да зачекориме во еден свет кој тивко зрее — светот на винаријата каде се создава прочуеното пенливо вино Prosecco.
Уште со првиот чекор внатре, времето како да забавува. Дрвените буриња наредени во редици, топлата светлина што паѓа врз нив и тивката присутност на луѓето кои внимателно слушаат — сето тоа создава чувство дека си дел од нешто старо, вредно и живо.
Но вистинската приказна не е само во виното. Таа е во начинот на кој се создава.
Вино со совест
Додека слушавме како се одгледува грозјето, стануваше јасно дека органското производство не е лесен избор — туку храбар. Без хемиски средства, без кратенки. Само природа, трпение и постојана грижа.
Кога дождот ќе падне, заштитата на лозјата се мие. И треба повторно да се започне. Одново и одново. Тоа значи повеќе работа, повеќе внимание, повеќе љубов.
И можеби токму затоа ова вино има поинаков вкус. Не само на грозје — туку и на посветеност.
Традиција што трае
Од 1981 година оваа винарија чекори по органски пат. Во време кога тоа не било тренд, туку визија. Денес, со децении искуство и сертификати, тие не само што произведуваат вино — тие раскажуваат приказна за истрајност.
Интересно е што нивните вина се и вегански — нешто што ретко се спомнува, но многу зборува за вниманието кон деталите и принципите.
Мал простор, голема приказна
Иако започнува од ова тивко место исполнето со буриња и мирис на дрво, нивното вино патува далеку — во повеќе од 50 земји низ светот. Од Европа до Азија, од Америка до Африка. Водичката на нашата група не беше запознаена дали Просеко винаријата има претставник во Македонија!?
Но, и покрај тоа, духот на местото останува непроменет — скромен, посветен и искрен.
Можножа ли е одржливоста во производството на вино?
Она што најмногу ме допре е што одржливоста овде не е само збор што добро звучи. Таа се живее.
Од лозјата, до шишето, па дури и по неговата употреба — сè има своја смисла. Шишиња што добиваат нов живот како светилки или украсни предмети. Лозја што се третираат со почит, а не со сила.
И во тој момент си помислив — можеби вистинската вредност на едно вино не е само во неговиот вкус, туку во приказната што ја носи.
Дали сме подготвени да ја препознаеме таа вредност? Да избереме нешто што чини малку повеќе, но значи многу повеќе?
Кога излеговме од винаријата, не носевме само спомени и фотографии. Носевме чувство дека сме виделе како изгледа кога човекот и природата соработуваат, наместо да се натпреваруваат.
И можеби токму тоа е вистинската магија на Prosecco од ова место — не само што пенливо блеска во чашата, туку тивко нè потсетува дека иднината може да биде поодржлива… ако ја одбереме.
