Пишува:Наташа Доковска
СДСМ не е во криза само поради изборни резултати, пад на довербата или слабата комуникација со граѓаните. СДСМ е во подлабока, политичка и вредносна криза: партијата сè повеќе остава впечаток дека различното мислење го доживува како закана, а не како демократска вредност.
Во една социјалдемократска партија не смее да биде проблем тоа што некој не се согласува со претседателот, со раководството или со начинот на кој се води партијата. Напротив, токму тоа е суштината на демократијата — луѓето да имаат право да мислат различно, да предупредуваат, да критикуваат и да бараат одговорност.
Ако станува збор за еден или два изолирани случаи, можеби може да се зборува за партиска дисциплина. Но кога впечатокот е дека секој што не се согласува со актуелното раководство станува непожелен, тогаш тоа веќе не е дисциплина. Тоа е политичко чистење на критичката мисла.
Најголемиот парадокс е што партија која треба да ја брани демократијата во државата, внатре во себе сè потешко ја поднесува демократијата. Социјалдемократијата не е аплауз по команда. Таа е дебата, вклученост, солидарност, судир на идеи и почитување на членството.
Денес, наместо отворена расправа за причините зошто СДСМ ја изгуби довербата на голем дел од граѓаните, се создава атмосфера во која критиката се третира како нелојалност. Наместо да се слушнат луѓето кои со години ја граделе партијата, тие се маргинализираат. А на површина излегуваат нови, за членството често анонимни лица, кои немаат ниту политичка тежина, ниту препознатливост, ниту изграден авторитет пред базата.
Тоа е опасно за секоја партија, а особено за партија која се повикува на европски и демократски вредности. Затоа што партија не се обновува со исклучувања. Партија се обновува со самокритика, со чесна анализа, со отворање простор за различни гласови и со враќање на довербата кај сопственото членство.
СДСМ не е приватна сопственост на ниту еден лидер, ниту на ниту едно раководство. Таа е политичка организација создадена од илјадници членови, активисти и поддржувачи. Тие луѓе имаат право да прашаат каде оди партијата. Имаат право да не се согласат. Имаат право да кажат дека нешто не е во ред.
Ако одговорот на секое несогласување е санкција, тогаш проблемот не е во критичарите. Проблемот е во стравот од критика.
СДСМ денес мора да одлучи дали ќе биде модерна социјалдемократска партија или затворен круг на послушници. Првата опција бара храброст, дебата и самокритика. Втората носи тишина, но и политичко празнење.
А тишината во една партија никогаш не значи единство. Најчесто значи дека луѓето престанале да веруваат дека вреди да зборуваат.
