Постојат работи што никогаш не ги купував само затоа што беа модерни. Старките беа една од нив. Тие беа дел од младоста, од концертите, од училишните денови, од првите патувања, од чувството дека можеш да одиш каде било и да бидеш свој.
Затоа со неверување ја прочитав веста дека Converse, брендот кој повеќе од еден век беше симбол на слободниот дух, денес се соочува со една од најголемите кризи во својата историја. Приходите на компанијата паднале за дури 32 проценти во последниот квартал, а на годишно ниво загубила околу 1,2 милијарди долари. Аналитичарите веќе отворено зборуваат дека, доколку не се преземат сериозни чекори, Nike би можел дури и да размислува за продажба на Converse.
А, како дојдовме до ова?
Можеби проблемот не е во старките. Можеби проблемот е што светот денес живее пребрзо. Нови модели се појавуваат секоја недела, модните трендови траат по неколку месеци, а младите постојано бараат нешто „следно“. Во таква трка, класиката тешко успева да го задржи вниманието.
Старките никогаш не се натпреваруваа со најновата технологија, со воздушни перничиња или футуристички дизајн. Нивната вредност отсекогаш беше во едноставноста. Во тоа што беа исти на кошаркарските терени, на рок концертите, во студентските клупи и на градските улици.
Токму затоа ми е жал кога гледам дека бренд со вакво наследство денес се бори за своето место на пазарот. Аналитичарите велат дека проблемот не е во производот, туку во недостигот од јасна стратегија и инвестиции кои ќе го доближат брендот до новите генерации.
Но, јас сè уште верувам дека постојат работи што не излегуваат од мода.
Како добрата книга.
Како омилената песна.
Како старите фотографии.
И како едни добро износени старки.
Можеби денес не се најпродавани. Можеби не се најгласниот тренд на социјалните мрежи. Но, тие остануваат симбол на автентичноста – нешто што ретко се произведува, а уште поретко се заменува.
Искрено се надевам дека ова не е крајот на една легенда. Затоа што некои брендови не се мерат само со квартални финансиски извештаи. Тие се мерат со генерациите кои пораснале во нив.
Н. Доковска
