Концертот на кубанскиот џез оркестар со Alain Pérez, заедно со Македонски џез оркестар, во Македонски народен театар во Скопје, беше нешто сосема поинакво од класичен „настан“. Повеќе личеше на спонтана средба меѓу луѓе што зборуваат ист јазик – музиката.
Немаше дистанца, немаше формалност. Од првите ноти се почувствува дека ова не е строго подготвен концерт, туку жива, дишечка енергија што се гради во моментот. Pérez не делуваше како „гостин“ – туку како некој што природно се вклопил, што комуницира со музичарите и публиката без напор.
Она што најмногу остана е чувството на слобода. Импровизациите не беа само технички импресивни, туку искрени, речиси разговори меѓу инструментите. Македонскиот оркестар одговори со топлина и сигурност, без потреба да се „докажува“, туку едноставно да биде присутен во звукот.
Публиката тоа го препозна. Не реагираше од учтивост, туку од вистинско уживање – со аплаузи што доаѓаа природно, без наметнат ритам. Се чувствуваше дека сите се дел од истото искуство.
Ова не беше концерт што се „следи“, туку концерт што се доживува. И токму затоа останува – не како настан што поминал, туку како чувство што сè уште трае.
Н. Доковска
