Пишува: Наташа Доковска
Во Женева овие денови нема тишина. Шетајќи покрај познатото Женевско Езеро, веднаш ќе те пресретнат бранови на боја, песна и смеа — мирната, префинета Швајцарија се претвори во голем стадион без трибини, каде секоја улица е мала фан-зона.
Женскиот фудбал конечно добива сцена што ја заслужува, а Швајцарците — познати по тоа што сакаат да им е сè на место и на време — без проблем ја пуштија оваа фудбалска бучава да им се вовлече во секој дел од секојдневието.
Над Женевското Езеро, сè е обвиено со знамиња
Се движам низ центарот на градот — од железничката станица до стариот град. На секој ќош забележувам групи навивачи со шалови, маици во боите на нивните репрезентации и лица обоени со знамиња. Во паркот Бастионс, неколку млади девојчиња играат импровизиран натпревар со топка што веројатно ја купиле од сувенирница. И сè изгледа како сцена од филм: една навивачка од Шведска им позајмува вода, додека татко од Англија ги учи како се дава пенал.
Швајцарските домаќини, пак, како и секогаш, се вистински организатори: секаде има доброволци кои упатуваат каде се стадионите, најблиските фан-зони и — најважно — каде има место за ладно пиво и гледање на натпреварите на големи екрани.
Фудбалерки и хероини
Еден од највпечатливите моменти беше среќавањето на неколку репрезентативки додека излегуваа од автобусот пред еден од официјалните тренинг-центри. Млади девојчиња од различни земји стоеја пред вратите со фудбалски топки и моливчиња во рака, надевајќи се за автограм. И сите го добија. Нема познати фаци со наочари за сонце и чувари околу нив — овие девојки се тука за да бидат блиску до навивачите.
Некои од нив ги препознав по телевизија — фудбалерки што на терен изгледаат непобедливи, но тука, на улиците низ Женева, се само девојки со големи торби и со копачки, кои насмеано зборуваат со секој што ќе ги поздрави.
Градот што знае како да навива
Женева знае да биде ладна, да се држи резервирано и дистанцирано. Но, кога станува збор за спорт, нешто се менува. На плоштадот пред Универзитетот, каде обично студенти читаат книги во сенка, сега се подигнати шаторски фан-зони. На огромен видео-бим луѓето ги следат натпреварите со пиво во рака, а секој гол се слави како празник.
Слушам еден стјуард како се смее: „Овие денови Женева е повеќе Манчестер отколку Цирих!“ — и навистина е така. Можеш да се загубиш во толпата и да заборавиш дека си во град познат по дипломатија, банкари и конгреси.
Чоколадо и фудбал — швајцарска формула
Секако, Швајцарците не би биле Швајцарци ако не додадат малку чоколадо во оваа фудбалска бајка. Во некои локални пекари продаваат специјални чоколадни топчиња со облик на фудбалска топка, а кафулињата имаат ново мени наречено „Фан мени“ со швајцарски специјалитети за пред и по натпревар.
На улица гледам постари парови што со интерес го следат натпреварот од телевизор во излогот на продавница. Некои навивачи од Азија тргуваат со значки и шалови, како ретки колекционерски предмети што ќе им останат како најдраг сувенир.
Што и да се с
лучи на финалето, што и да направат фаворитите или аутсајдерите, ова првенство во женски фудбал веќе ја напиша својата женевска приказна. Научивме дека спортот не е само резултат, туку луѓе, улици, спомени, мирис на дожд над езерото и глас што ти откажува од пеење со навивачите.
Научивме дека и малите игралишта можат да станат светски сцени, ако срцето чука доволно силно за тоа.
Женева деновиве не е само град. Таа е стадион. Таа е песна. Таа е доказ дека женскиот фудбал одамна заслужува да биде на големата сцена.
