Пишува: Наташа Доковска
Оваа година, нашата ќерка заврши со сите петки. Научи табели, напиша есеи, издржа тестови, и секое утро стануваше пред нас (мене и сопругот). Па рековме – ова заслужува нешто посебно. И не, не зборувам за играчка или нова маичка. Сакавме да ѝ подадеме нешто што ќе го памети – искуство што не се брише со време.
„Ќе те носиме на сафари!“, рековме со таинствена насмевка. Очите ѝ светнаа како да го видела Симба во живо. А потоа – тишина.
„Во Африка!?“, праша со возбуден глас и раце што веќе пакуваа имагинарен куфер. Се насмеавме. „Па… речиси.“ Знаевме дека континентот на лавови и жирафи е предалеку за сега, но имавме алтернатива – не помалку волшебна.
И така, неколку клика на мапата и еден пат низ зелената Емилија-Ромања, пристигнавме таму каде што жирафите ти ѕиркаат во прозорецот, а зебрите делат пат со автобусот – Safari Ravenna, италијанската верзија на сонот од Африка.
Се паркиравме на големиот простор пред паркот, а сонцето над Равена ѕиркаше низ гранките како да и самото сака да влезе со нас. Ќерка ми скокаше од седиште – беше веќе во сафари-мод. Со капче на глава, ранец со вода, и телефонот подготвен за илјада слики, таа буквално ги броеше чекорите до влезот.
Билетите ги плативме на лице место – по 26 евра за возрасни, 21 за деца, а за деца под 3 години – бесплатно. Земавме комбиниран билет за сафари зоната и пешачката зоолошка градина. Исто така, додадовме и малку храна за животни – зашто ако веќе одиш на сафари, мора да бидеш подготвен да те „нападне“ гладна коза или да те моли алпака со очи како од цртан филм.
И тогаш – се качивме во сопственото возило и тргнавме. Првата средба? Група зебри кои нè гледаа како да се прашуваат кој е тука вистинското животно. Веднаш по нив, златен антилоп, потоа бивол, па и едно толку гордо стадо на гну што изгледаше како да доаѓа директно од „The Lion King“. Ќерка ми викаше: „Мамо! Ова е како документарец, ама јас сум во него!“
Сафари возилото не застанува, но забавува, и имаш чувство како да си дел од некаква стара приказна – некаде меѓу Хемингвеј и Дизни. На моменти ни се приближуваа животни на метар – доволно блиску да ги слушнеш како мрморат или мрчат (не знам точно што прават лавовите кога си оддалечен само две метални шипки од нив, но звучеше сериозно).
По сафари зоната, следеше пешачката авантура – и тука магијата не завршува. Остров на бабуини, лемури што те гледаат како да си им влегол во соба без поклопување, слатки мали козички кои ти го чепкаат џебот барајќи грицки. Имаше и дел со влечуги, иако тука ќерка ми (и јас признавам) држевме малку поголема дистанца.
А потоа – највкусниот дел. Не зборувам за сендвичите во кафулето, иако беа изненадувачки добри. Зборувам за моментот кога таа застана до еден алпака и ми рече: „Мамо, ова е најдобриот ден во мојот живот.“
А јас? Јас ја гледав. Ги гледав сите тие животни, ја гледав насмевката во нејзините очи, и си помислив: можеби не беше Африка, но беше доволно дива, доволно топла, доволно жива – токму како љубовта што ја вложивме во ова патување.
Safari Ravenna беше отворен во 2012 година, како семејна инвестиција во близина на популарниот забавен парк Mirabilandia, со цел да понуди нешто поразлично: едукативно, природно и интерактивно доживување со животни. Сместен е на површина од 340.000 квадратни метри, со над 450 животни од 40 видови, вклучувајќи лавови, жирафи, носорози, кенгури и егзотични птици.
Интересно е што концептот на „сафари во Европа“ е релативно нов, но во раст. Овој парк, иако приватен, работи во согласност со европските закони за заштита на животни и има ветеринарска екипа и биолози на лице место.
Иако точни податоци за приходите на Safari Ravenna не се објавуваат јавно, според просечните цени и проценетата годишна посетеност, може да се направи груба проценка.
-
Цена на влез:
• Возрасни: ~26 €
• Деца (3–11 години): ~21 €
• Бесплатно за деца под 3 години -
Просечна посетеност:
• Проценето: 200.000 до 250.000 посетители годишно
Со ова, грубата годишна заработка само од влезници може да надмине 5 милиони евра, без да се смета дополнителна продажба (подароци, храна, услуги, едукативни програми, спонзорства).
Но најголемата вредност не е паричната – туку општествената и едукативната. Паркот често организира посети за училишта, предавања за заштита на биодиверзитетот и интерактивни активности за деца.
Одржување на сафари – како се прави тоа?
Одржувањето на еден ваков парк значи секојдневна нега и исхрана на животни; ветеринарен надзор; контрола на хигиена и безбедност; вработени: зоолози, хигиеничари, возачи, аниматори, водичи; специјални услови за климатски адаптирани животни (жирафата не ја сака емилијанската магла, да бидеме искрени).
Паркот користи рециклирана вода, одржува внатрешен еко-систем, и вложува во заштита на загрозени видови – што го прави пример за еко-туризам во Европа.
Можеби не отидовме во Кенија. Можеби не ја видовме Серангети. Но ја видовме среќата во очите на едно дете, ја почувствувавме моќта на природата од само неколку метри и сфативме дека сафари не е локација – туку искуство.
И да ви кажам тајна? Додека ги гледав жирафите во мирниот италијански ветер, за миг ми се чинеше дека светот е поедноставен. Само ти, сопругот, твоето дете, и поглед што не се заборава.
